Hypertrofische cardiomyopathie (HCM) is de meest voorkomende hartafwijking bij de kat. HCM kan bij alle katten en alle kattenrassen voorkomen. HCM bij katten is een erfelijk probleem, net als bij de mens. Slechts in een beperkt aantal gevallen is er een achterliggende oorzaak "vanuit het milieu" aan te wijzen, zoals Hyperthyreoidie (te snel werkende schildklier) of een verhoogde bloeddruk.
In Amerika is door o.a. Dr. Mark Kittleson en Kathryn Meurs aangetoond dat HCM bij de Maine Coon en de American Shorthair autosomaal dominant vererft met variabele expressie. Nadat zij in 2005 een genmutatie die verantwoordelijk is voor HCM hebben weten te identificeren is er sinds kort voor de Maine Coon een DNA-marker voor HCM beschikbaar. Waarschijnlijk spelen, net als bij de mens, bij het ontwikkelen van HCM meerdere genen een rol. Deze DNA-test heeft alleen betrekking op de tot nu toe gevonden genmutatie. Het is dus mogelijk dat katten die negatief getest worden alsnog HCM ontwikkelen, veroorzaakt door een ander afwijkend gen of genen. Vooralsnog is deze test niet geschikt voor andere rassen. Hiervoor is nog verder onderzoek nodig.
Waarschijnlijk heeft HCM bij de verschillende rassen een verschillende genetische achtergrond.

HCM is een afwijking van de hartspier (myocard) waarbij de spierwand van vooral de linker hartkamer is verdikt. Hierdoor kan de kamer zich minder goed vullen en zal de effectiviteit van de slagkracht van het hart afnemen. Ook de werking en de kracht van de hartspier worden hierbij minder. Katten die aan HCM lijden zijn vaak benauwd, sloom en vertonen weinig eetlust. Eén van de grootste complicaties is het ontstaan van een stolsel (trombus) in een van de hartkamers. Dit stolsel kan in de bloedbaan komen en loopt dan vaak vast in de splitsing van de aorta naar de slagaders naar de achterpoten. Dit leidt dan weer tot een verlamming van beide achterpoten. Soms is aan katten met HCM niets anders te merken dan een plotselinge dood.

Bij de verschillende kattenrassen kan HCM zich wisselend manifesteren. Bij de Maine Coon heeft de ziekte meestal een snel en heftig verloop, vaak resulterend in een vroege dood. De ziekte openbaart zich op een leeftijd van twee tot drie jaar, soms al op een veel jongere leeftijd. De echte problemen doen zich voor op drie tot vijf jarige leeftijd, bij Brits Kortharen vaak nog later. Hoewel HCM bij zowel bij katers en poezen voorkomt hebben katers vaak op jongere leeftijd al problemen en sterven daar eerder aan dan poezen.

Is HCM eenmaal bij uw kat vastgesteld, dan is daar weinig meer aan te doen. Medicijnen kunnen enige verlichting brengen, maar meestal is de overlevingskans slechts een aantal maanden tot hooguit enkele jaren. Overigens zien we hierin wel enige variatie. Bij de gering progressieve vorm kan het soms jaren goed gaan.

U kunt uw hond of kat laten onderzoeken bij een van de radiologen/cardiologen die zijn opgenomen in de lijst. Het benodigde onderzoeksformulier kunt u hier alvast invullen en daarna printen.